من هنوز در به در طره اون زلف سیاتم

من هنوزم سبز سبزم ریشه دارم

 
آقای کوچیک نواز بنده پرور

من هنوزم صله گیر چشم بارونی و اون ابر نگاتم

منو کشتی ، منو کشتی ، منو کشتی

کشته باشی

خوش به حالم من هنوزم که هنوزه

یکی از اون کشته هاتم

من هنوز در به در طره اون زلف سیاتم

من هنوزم سبز سبزم ریشه دارم

یکی از پاپتی هاتم ...

استاد محمد صالح علا

بس كه دادم همه جا شرح دلارايی او

شهر پر گشت ز غوغاي تماشايی او

اين زمان عاشق سرگشته فراوان دارد

كي سر برگ من بي سروسامان دارد 

چاره اينست و ندارم به از اين رای دگر

كه دهم جاي دگر دل به دل آرای دگر

چشم خود فرش كنم زير كف پای دگر 

بر كف پاي دگر بوسه زنم جای دگر

بعد از اين رای من اينست و همين خواهد

بود من بر اين هستم و البته چنين خواهد بود

وحشی بافقی

اندیشه می کنم

اگر داغ رسم قدیم شقایق نبود

یک بار دیگر ببینم.......!!!!!!

پنجره باز و بسته کن

ياد هوای  ابری و

ابرهای دل شكسته كن

پنجره باز و بسته كن

 ياد پرنده آسمان

نسيم ريشه بسته كن

در پی پاره تنم

زخمی و دربه در منم

لال ام و در سکوت خود

بر سر و سينه می زنم

روزی نمی رسد كه من

به دوری تو خو كنم

خواب تو را عزيز من

چگونه آرزو کنم...

   انسان نمی تواند

       به آسمان نیند یشد !

        چگونه می تواند ؟!!

  مگر انسانهایی که

   عمر را بی چرا

          به چریدن مشغولند

     و

          سر به زمین فرو برده اند

                وپوزه در خاک دارند

        وغرق در آب و علفند

اینها که " گوسفندان " دو پایند !

رنج بردن، بیشتر از مردن جرئت می خواهد   ناپلئون بناپارت

هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم
با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم
اندوه من انبوه تر از دامن الوند
بشکوه تر از کوه دماوند غرورم
یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است
تنها سر مویی ز سر موی تو دورم
ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش
تو قاف قرار من و من عین عبورم
بگذار به بالای بلند تو ببالم
کز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورم

در این سرای بی کسی کسی به در نمی زند

به دشت پرملال ما پرنده پر نمی زند

یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمی کند

کسی به کوچه سار شب در سحر نمی زند

نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار

دریغ کز شبی چنین سپیده دم نمیزند

گذرگهی است پر ستم که اندرو به غیر غم

یکی صلای آشنا به رهگذرنمی زند

دل خراب من دگر خرابتر نمی شود

که خنجر غمت از این خرابتر نمی زند

چه چشم پاسخ است از این دریچه های بسته ات؟

برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمی زند

نه سایه دارم و نه بر بیفکنندم و سزاست

اگرنه بر درخت تر کسی تبر نمی زند...

کاش ميشد ديدنت رويا نبود
گفته بودي با تو مي مانم ولي
رفتي و گفتي که اينجا جا نبود
ساليان سال تنها مانده ام
شايد اين رفتن سزاي من نبود
من دعا کردم براي بازگشت
دست هاي تو ولي بالا نبود
باز هم گفتي که فردا ميرسي
کاش روز ديدنت فردا نبود...

شوق سفر نداشتي وقت گذر نذاشتي
من با تو زنده بودم اما خبر نداشتي

رفتي و توي قلبم يار تو جا گذاشتي
روي تموم حرفات يک دفعه پا گذاشتي

بي تو كدوم ستاره پا به شبم بذاره
ابر كدوم آسمون رو تشنگيم بباره
بي تو چه مونده با من جز يه صداي خسته
جز يه نگاه خاموش جز يه دل شكسته


بال و پرم بودي خبر نداشتي
تاج سرم بودي خبر نداشتي
سايه به سايه هر طرف كه بودم
همسفرم بودي خبر نداشتي

پر زدي و نديدي بال سفر نداشتم
گفتي رها شو اما من ديگه پر نداشتم
كوه غم و رو شونم ديدي و بر نداشتي
من با تو زنده بودم اما خبر نداشتي

احسان خواجه امیری(سلام آخر)

اونی که می خواستم عهدشو شکست و
 به پای عشق جدید نشست و
 چش روی آرزوم همیشه بست و
 پشت مه پنجرمون رها شد
 اونی که می خواستم مث اشک چکید و
 تو طول راه یهو یکی رو دید و
 صدای از ما بهتر و شنید و
 به خاطر هیچی ازم جدا شد
اونی که می خواستم دل ما رو بردو
 تو راه که می رفت به یکی سپرد و
 تو خاطرش ، خاطره ی ما مرد و
 یکی دیگه تو رویاهاش خدا شد
 اونی که می خواستم دل ازم برید و
 بین گلا یه گل تازه چید و
 به اونی که دلش می خواس رسید و
 مثل تموم مردا بی وفا شد
 اونی که می خواستم زود ازم گذشت و
 یه روزی رفت و دیگه بر نگشت و
منکر مجنون شد و کوه و دشت و
منکر عشق و بودن با ما شد
 اونی که می خواستم زیر قولش زد و
با یکی دیگه پیش من اومد و
 به خاطر اون به ما گفتش بد و
 عزیز تر از دیروز و از حالا شد
اونی که می خواستم شدش از ما سرد و
 پیغام دادش که دیگه برنگرد و
 بد بودن ما رو بهونه کرد و
 غیبش زد و یک دفعه کیمیا شد
اونی که می خواستم ما رو بد شناخت و
 هستی شو پیش یکی دیگه باخت و
 قصر من و با یکی دیگه ساخت و
شکر خدا باز ولی پادشا شد
اونی که می خواستم من و داد به باد و
رفت پیش اون کس که دلش می خواد و
 زد زیر عشقش تا یادش نیاد و
 اسم منم جز آدم بدا شد
اونی که می خواستم من و زد کنار و
 خزونشو یه جوری کرد بهار و
قایم شدش تو یه عالم غبار و
 تقدیر ما مثل موهاش سیا شد
اونی که می خواستم آخرش گم شد و
 بازیچه ی چشمای مردم شد و
 وارد عشق صد و چندم شد و
 توی خیال کس دیگه جا شد
 اونی که می خواستم ، ولی انگار مده
مال همه یه جورایی گم شده
کاش از میون غبارا بیاد و
بهم بگه هر چی می گی بیخوده

یاد بگذشته به دل ماند و دریغ

نیست یاری که مرا یاد کند

دیده ام خیره به ره ماند و نداد

نامه ای تا دل من شاد کند

خود ندانم چه خطایی کردم

که ز من رشته ی الفت بگسست

در دلش جایی اگر بود مرا

پس چرا دیده زدیدارم بست...